Dr. Ahmet AKMAZ
Şube Sekreteri
TESHABER
Teşekkür Sayısı: 1940
 Çevrimdışı
Mesaj Sayısı: 2075
|
 |
« : Şubat 05, 2010, 16:11:50 » |
|
DİLİMİZİ KAYBEDERSEK KENDİMİZİ DE KAYBEDERİZ
Maalesef Agop DİLAÇAR ile başlayan Türkçemizi kısırlaştırma hareketi hedefe varmak için bilhassa yetmişli yıllarda son sürat yol aldı. O zamandan günümüze kadar bırakın okuyup yazan insanları sıradan insanların bile anladığı, günlük hayatta kullandığımız, damarımızda akan kan kadar bize yakın olan bir çok kelime artık Türkçemizde yer almıyor.
Daima “geleceğimizin teminatı” olarak gördüğümüz gençlerin kullandığı bir dil var ki benimle hiç mi hiç alakası yok. Malum; ayrı dilden konuşan insanlar anlaşamazlar; biz de gençlerle anlaşamıyoruz. Çünkü ayrı dillerden konuşuyoruz. Bunun sorumlusu olarak da maalesef gençler gösteriliyor...
Neyse konuyu saptırmadan asıl konumuza devam edelim.
Bir dilin zenginliği o dilde kullanılan kelimelerin çokluğu ile belli olduğu gibi “fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür” insanlar da zengin kelime haznesine sahip şahıslardan meydana gelir. Hayvanların terakki gösterememelerinin tek sebebi zengin bir kelime haznesine sahip olma kabiliyetlerinin olmayışıdır. Zengin bir kelime haznesine sahip olmayan ya da olamayan insanların hayvanlarla bir farkı olabilir mi? Hâl böyle olursa birileri boynumuza istediği türden istediği çapta bir yuları boynumuza geçirmez mi? Daha açık söyleyeyim; bunun sonu esaret olmaz mı? İşin en kötü tarafı da “fikrimizi hür”, “vicdanımızı hür”, “irfanımızı hür” zannederiz. Hani köpek eğiticileri köpekleri eğitirken oyun taktiğini kullanırlar ya... gariban köpek oynaştığını zannederken eğiticinin tahakkümü altına çoktan girmiştir de haberi bile olmamıştır... İşte öyle...
İngilizceyi bir düşünün. İngilizcede kaç tane İngilizce kökenli kelime bulunduğunu var sayıyorsunuz? Aslında gramer açısından da kelime açısından da kısır bir dil olmasına rağmen yoğun çaba, dünyalarca yapılan harcamalar sonucu dünya dili olarak bizlere sunuldu, sunulmaya da devam etmektedir. Biz, neden kendimizi dar bir alana hapsediyoruz acaba?
Herkesin kabul ettiği üzere dil, insanların anlaşabilmeleri için bir vasıtadır, bir araçtır. (Burada bilerek hem vasıta hem de araç kullandım. Zira; vurgu yapmak istersek herkesin anlamlarını bildiği aynı anlama gelen iki kelime varsa ikisini de kullanabiliriz. Bunu örneklemek istedim.) Maksat hedefe varmaksa hangi marka uçağa bindiğimizin bir kıymeti olabilir mi?
Eğer, bizim söylediklerimizi duyan, yazdıklarımızı okuyan insanlar, "library" dediğimiz zaman bunu anlıyorsa library demeliyiz. Yok eğer "kütüphane" yazdığımız zaman onu anlıyorsa kütüphane demeliyiz. Olmadı "kitaplık" mefhumunu ön plana çıkardığımız zaman o anlaşılıyorsa kitaplık demeliyiz. Yok bunların hepsi anlaşılıyorsa hepsini de söyleyebiliriz, yazabiliriz. Yani kelimeleri tercih ederken insanların anlayıp anlamayacağına bakmalıyız.
Sanırım dünyanın hiçbir yerinde “şu kelimeyi kullanalım, bu kelimeyi kullanalım” türünden bir tartışma yoktur; en azından ben bilmiyorum. Bizim yıllardır yaptığımız "illaki şu kelimeyi kullanalım, yok bu kelimeyi kullanmayalım" tartışması bence enerjiyi boşa harcamaktır.
Bu tür meselelerle uğraşırken nelerden uzaklaştığımızın farkına bir varabilsek...
Bu aslında kendimiz mi olacağız yoksa birilerinin bize gösterdiği istikamette mi gideceğizin şaşkınlığından ibarettir. Maalesef raydan çıkmış tiren gibiyiz ya da fırtınaya tutulmuş bir gemi gibi ne yöne gideceğimizi şaşırıyoruz. Bundan böyle...
Daha küçücük beyinlerin İngilizce ile doldurulmasının sebebini hiç düşündünüz mü?
Teşekkür ederim. 18.08.2009
Dr. Ahmet AKMAZ
|
